स्वयंघोषित तारणहार नाम्या
एका गावात नाम्या नावाचा एक इसम राहत होता. गावात त्याची ओळख “स्वयंघोषित तारणहार” अशी होती. हे नाव त्याने स्वतःच स्वतःला दिले होते. कारण गावात दुसऱ्या कुणालाही तो तारणहार वाटत नव्हता.
नाम्याचा दिवस सकाळी उशिरा उठण्याने सुरू व्हायचा. उठल्याबरोबर तो मोबाईल हातात घ्यायचा आणि गावाच्या प्रगतीबद्दल चार पोस्ट टाकायचा. त्यानंतर चौकात जाऊन नागरिकांना उपदेशाचे डोस पाजायचा.
“गाव बदललं पाहिजे!”
“लोक जागे झाले पाहिजेत!”
“तरुणांनी पुढे आलं पाहिजे!”
“कोणी तरी काहीतरी केलं पाहिजे!”
हे त्याचे आवडते वाक्य होते.
एकदा एका नागरिकाने विचारले,
“नाम्या, तू काय करतोस?”
नाम्या छाती फुगवत म्हणाला,
“मी विचार देतो!”
नागरिक म्हणाला,
“पण काम?”
नाम्या उत्तरला,
“काम करणारे खूप असतात, विचार देणारे कमी असतात!”
हे ऐकून आसपासचे लोक हसू दाबू लागले.
एक दिवस गावात स्वच्छता मोहीम सुरू झाली. सर्व नागरिक झाडू, फावडे आणि टोपल्या घेऊन कामाला लागले. नाम्या देखील तिथे पोहोचला.
लोकांना वाटलं, आज नाम्या काम करणार.
पण नाम्या एका झाडाखाली खुर्ची टाकून बसला आणि म्हणाला,
“तुम्ही काम करा, मी निरीक्षण करतो.”
दोन तासांनी त्याने मोबाईल काढला, दोन फोटो काढले आणि लगेच सोशल मीडियावर पोस्ट टाकली,
“माझ्या मार्गदर्शनाखाली गावात ऐतिहासिक स्वच्छता मोहीम!”
हे पाहून नागरिकांनी कपाळावर हात मारला.
काही दिवसांनी गावात पाण्याची टंचाई निर्माण झाली. नागरिकांनी विहीर स्वच्छ करण्याचा निर्णय घेतला. नाम्या पुन्हा हजर झाला.
यावेळी तो म्हणाला,
“माझ्याकडे मोठा प्लॅन आहे.”
लोक उत्सुक झाले.
“काय प्लॅन?”
नाम्या म्हणाला,
“प्रथम बैठक घेऊ. मग दुसरी बैठक. त्यानंतर नियोजन बैठक. मग आढावा बैठक. त्यानंतर पुढील बैठकीची तारीख ठरवण्यासाठी बैठक!”
हे ऐकून नागरिकांनी बैठका न घेता थेट काम सुरू केले.
काही दिवसांत विहीर स्वच्छ झाली, पाण्याचा प्रश्न सुटला आणि गाव आनंदी झाले.
सत्कार समारंभात सर्व मेहनती नागरिकांचा गौरव करण्यात आला.
नाम्या पुढे येऊन म्हणाला,
“माझा सत्कार कुठे आहे?”
तेव्हा एक ज्येष्ठ नागरिक हसत म्हणाला,
“अरे नाम्या, तुझ्यासाठी खास पुरस्कार ठेवला आहे.”
नाम्याचे डोळे चमकले.
“काय पुरस्कार?”
नागरिक म्हणाला,
“वर्षातील सर्वोत्कृष्ट भाषणवीर, बैठकतज्ज्ञ आणि फोटोसेवा रत्न!”
संपूर्ण गावात एकच हशा पिकला.
नाम्यालाही आपली चूक समजली. त्या दिवसापासून त्याने फोटो काढण्यापेक्षा काम करायला सुरुवात केली.
शिकवण
‘लोकांना फक्त सल्ले देऊन कोणी तारणहार होत नाही. कृतीशिवाय उपदेश म्हणजे रिकाम्या घागरीचा आवाज असतो.’
ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक असून कोणत्याही व्यक्ती, संस्था किंवा घटनेशी तिचा संबंध नाही. साम्य आढळल्यास तो केवळ योगायोग समजावा. कथेचा उद्देश केवळ विनोदी पद्धतीने सामाजिक बोध देणे हा आहे.
